Leuke vrolijke titel he, maar dit is de werkelijkheid. Als er 1 terminaal doodgaat in een verpleeghuis op een 1 persoonskamer, dan kan mijn moeder daar terecht. Raar, maar waar.

Ik heb overal spoed achter gezet, ik ben wel trots op mezelf dat ik het zover heb kunnen brengen. De huisarts heb ik gebeld in plaats van op actie van het Verzorgingshuis te wachten. En hij is volgens mij geschrokken, want even daarna belde een verpleeghuis om te vertellen dat er een bedje vrij is in een 4 pk. Spoedopname noemen ze dat. Fantastisch! Alleen is er nog geen indicatie van het CIZ (Centrum Indicatiestelling Zorg), maar dat maakt niet uit, ik werk ook altijd achterstevoren.

Geweldig. Toch nog met twee hele aardige mensen kunnen spreken, dat was heel fijn. Mocht ze niet vrijwillig gaan dan volgt er een BOPZ regeling. Bijzondere opname Psychiatrische ziekenhuizen is dat (maar kan ook voor verpleeghuizen heb ik begrepen). Nu maar duimen dat mijn wens uit komt. Dat ze in een dorpje, waar ook haar moeder ooit gewoond heeft en gestorven is, in het verpleeghuis mag. Ik zal haar begeleiden en ik zal me 200% inzetten voor haar laatste dagen. Wat zal ik aantreffen a.s. woensdag? Voor het zelfde geld zit ze rechtop en doet ze alsof er niets aan de hand is.

Keep my fingers crossed!

Jee, nou in een week tijd kan veel veranderen. We hebben eindelijk een gesprek gehad met het verzorgingshuis. Alle familieleden tesamen, dat komt niet vaak voor. Alleen is het geen fijne aanleiding om bij elkaar te komen. Mam is zo slecht, maar ijzersterk. De manager van het verzorgingshuis en twee verpleegkundigen vertelden tijdens het gesprek dat ze de zorg niet meer aankunnen en dat mijn moeder zo spoedig mogelijk ergens anders naar toe moet. Alleen moeders wil niet. Hoe gek ze ook is (ja spijtig, maar het zijn de feiten), ze roept standaard al NEE. Ze zou opgenomen moeten worden in een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis, maar bij het woord Ziekenhuis zie je haar haren omhoog rijzen. Ik zie een lichaampje van nog amper 34 kilo in een stoel hangend, grote gaten in haar mond, kleine pupillen van al die vieze medicijnen, dit zijn nog maar een paar details. Het verzorgingshuis laat het aan ons over. Wij moeten moeders zo ver zien te krijgen dat ze ja zegt. Nou probeer maar een struisvogel ja te laten zeggen. Dat lukt je nooit. Ik wist het van te voren! Alle moeite voor niets. Ma zwijgt. Er moet iets gebeuren, maar het verzorgingshuis legt de bal bij ons. Raar. Ik bel met verschillende instanties en word van het kastje naar de muur gestuurd.

Nu een week later: mam hangt opzij half uit haar rolstoel, ze kwijlt, haar hoofd hangt tegen het wiel aan, haar handen zijn geel van de medicijnen (ze slikt ze niet meer door), ze eet en drinkt nauwelijks meer. Ik spreek haar streng toe, dat als ze zo doorgaat ze dood gaat of dat ze in een ziekenhuis eindigt aan het infuus. Ze knippert zelfs niet meer met haar ogen. Het is bijna mensonterend. Ik besluit om me nog harder in te zetten en te zorgen dat ze deze week nog wordt opgenomen waar dan ook, maar er moet eerst een indicatie komen. En wie regelt dat? Ja, het verzorgingshuis, maar die zijn zo laks. Ze hadden al lang iets kunnen regelen. Een willekeurig verpleeghuis bel ik op, maar de teamleider is er niet. Weer wachten. Uren, minuten, seconden tikken weg.

Zelf bel ik met CIZ, een hele aardige vrouw vertel ik mijn verhaal. Mijn moeder is dement, zeg ik. De aardige mevrouw aan de andere kant zegt: "heeft de huisarts dat geconstateerd?". "Nee", antwoord ik, "ik ben zelf tot deze conclusie gekomen". Ik noem haar een aantal schrijnende voorbeelden, van gillen op de gang, geesten zien ronddwalen, verwardheid. 1 en 1 is twee zeg ik dan maar en en mijn moeder moet met spoed weg uit dat huis! zes keer per dag komt er iemand langs om haar medicijnen in haar mond te duwen en dan HUP zijn ze weer weg. Wie voert haar? Wie zorgt voor haar? De aardige mevrouw luistert aandachtig, ook nadat ik haar vertel dat de huisarts niet meewerkt. Ze wil me heel graag helpen en ze zegt, nadat ik heb verteld dat de boel gaat escaleren dat er deze week iets moet gebeuren, dat als er niets lukt ik de aanvraag ook zelf mag indienen. Gelukkig. Het geeft me even rust. Ik zeg de aardige vrouw gedag en ik bel met het verpleeghuis. Nee, de teamleidster is net weg, ze heeft onverwacht nachtdienst gehad. Shit, weer een verloren dag.

Ik hou vol, vanmiddag zal ik die klojo van een huisarts eens bellen en zeggen dat de tijd dringt. Een eerbiedig afscheid in een verpleeghuis moet nu komen, want deze mensonterende toestand is niet langer tolereerbaar!! Dat heeft mijn moeder niet verdient. Tegen de tijd dat daar een instantie komt om een indicatiestelling op te nemen, is ze de pijp uit. Wat ik je brom!

Wordt vervolgd 

Op de middelbare school heb ik menig bijles versleten in Geschiedenis. Een vak wat me totaal niet aansprak en niet aanspreekt. Al die jaartallen die je in je hoofd moest stampen. Laatst hadden we het nog over 1492. Wat gebeurde er toen ook alweer in dat jaartal, of is het mijn pincode? Slag bij Nieuwpoort, Columbus ontdekte Amerika? Iets met Napoleon Bonaparte? Even tussendoor, Michiel de Ruyter, heette helemaal geen Michiel de Ruyter in het echt, las ik laatst, maar was vernoemd naar zijn schip dat het paard heette ofzo (jee zie je daar ga ik weer). Hoe heette hij dan? Als het maar niets met jaartallen te maken heeft, want daar ben ik gewoon niet goed in. Maar nu even over het stenentijdperk waar ik het over wil hebben, stammen daar de Hunnen niet uit? Die mensen die de Hunebedden hebben uitgevonden? Nou, ik vertel je, ik ben import in Drenthe en de Hunen bestaan nog! Een revival of de Hunen! Iedere dag maak ik ze mee in het verkeer, dan zie je een schaduw voor je rijden met twee uitsteeksels aan beide kanten van het hoofd. Dat is een echte! Ga vooral niet met ze praten, want dan kom je er niet uit. Je weet echt mijn god niet wat ze dan bedoelen, als er dan ook wat uitkomt, want met vreemden praten ze liever niet. Dat is JA eng. Wat een boer niet kent daar praat ie niet mee. Echt! Al ruim dertig jaar probeer ik me hier tussen de Hunnen te mixen en matchen, maar het lukt me niet. Ze doen wel hun best misschien op hun manier, maar een koe heeft toch voorrang. Drentse vrouwen hebben veel weg van halve kerels, veel haar op hun benen, gezichtshaar, geen make-up (dat is maar dom), het meisje van Yde is er helemaal niets bij. Ik heb een studie gedaan naar de Drentse vrouw en de Drentse man. De vrouwen gebruiken geen make-up, gaan bijna nooit naar de kapper, of eerder gezegd: besteden niet teveel geld aan hun uiterlijke verzorging. De kapper komt eerder bij hen aan huis, de buurtkapper, want die is veel goedkoper. Je ziet ze rijden op de allerduurste fietsen (nu snap je zeker hoe dat kan, want aan uiterlijke verzorging doen ze bijna niet). Wat altijd wel frappant is, is dat ze meestal nieuwe schoenen dragen. Mij overkomt me nog wel eens dat ik opeens, floep! een hak mis van mijn schoen, maar zij! Dat soort dingen zie ik bij de Hunen niet (maar vroeger hadden ze geen schoenen, maar misschien ook weer wel, ik heb opeens een visioen van Ellert en Brammert, die hadden toch van die teenslippers aan?).

De Drentse man daarentegen is een gemoedelijke goedzak, houdt wel van een biertje of 10, doet stoer, maar is het helemaal niet. Hij neemt moeke de vrouw ook niet al te serieus. Het liefst rijdt hij in een Volkswagen Polo. De vrouw heeft overigens thuis bij de Drenten de broek aan in huis!

Nu snap je zeker wel waarom ik nog alleen ben (met mijn dochter). Soms doe ik wel weer eens verwoede pogingen om iemand te ontmoeten en als je dan eindelijk iemand ziet die je best wel interessant lijkt, dan moet je nog afwachten wat hij gaat zeggen. Zo had ik eens iemand ontmoet op de dansvloer die in mijn oor schreeuwde: "Woar komst du weg?" Ik had een wijntje op en ik dacht dat hij me weg wilde hebben, dus draaide ik me om en liep weg. Een vriendin (een Drentse) heeft huilend op de grond gelegen van het lachen, want ze vertelde later dat hij vroeg waar ik vandaan kwam.  Je zou zeggen dat ik een inburgeringscursus moet volgen, maar dat heb ik ook echt wel gedaan, ik zal slagen op alle vlakken, kijk maar: Een mug noemen zij een neefje en een vlieg noemen ze een mug. (wat zitn hier veul neefjes) haha.. ik zie alleen maar nichten! Het blijft een raar volkje die Drenten. Ook al zijn ze een beetje raar, ik kan ze ook niet missen. 

Oh ja.. nog bedankt voor die mooie hunnebedden!!

Gisteren werd ik gebeld door het verzorgingshuis waar mijn moeder bivakkeert. Ze willen de hele familie bijelkaar roepen en de toekomst van mijn moeder bespreken (welke toekomst in hemelsnaam, denk ik, ik zie alleen maar een heel groot en diep zwart gat).  Ze willen verder niets kwijt door de telefoon. Netjes, maar ik kan wel tegen een stootje, na 17 jaar heb je een olifantenhuid gekweekt. Zeg nu gewoon waar het over gaat! Ok, dan niet. Ik maak voor mezelf een optelsommetje. Ik bel de rest van de familie en ook zij staan voor een raadsel. Ok, alle ballen verzamelen, zo snel mogelijk, ze trekken niet zomaar aan de bel. De optelsom ziet er zo uit: Punt 1: ze willen haar vast op laten nemen in een verpleeghuis, omdat ze de zorg niet meer aankunnen en daar hebben ze toestemming voor nodig van de familie. We moeten dan allemaal het doodsvonnis tekenen van mijn moeder (gisteren las ik net dat er in de verpleeghuizen zoveel geknepen en geslagen wordt, maar dit terzijde).Punt 2: mijn moeder heeft een helder moment gehad en ze wil euthanasie plegen. He, ik krijg er kippevel van. Hoe dan ook, ik teken  haar doodsvonnis niet, amme nooit niet! Daar is ze altijd bang voor geweest. Dan maar met rechterlijke dwang, ik vertik het! Dat eindigt vast in ruzie in de familie.

Ik wil naar haar toe, nu, ik wil haar in haar oogjes kijken met haar pupillen als speldenknopjes, ik wil haar wilde haar aanraken, ik wil haar magere ribbenkast vasthouden, ik wil haar geur nog een keer ruiken. Dit is het einde! Ok, rustig blijven, diep inademen.

Morgen ga ik even polshoogte nemen, misschien weet mijn vader iets meer.

Wordt vervolgd!

Even een wat vrolijker onderwerp vandaag, het is Valentijn! Een overgewaaide gekte uit Amerika. Ik doe er natuurlijk niet aan mij, zo eigenwijs als ik ben. Maar stiekem hoop je toch op dat ene kaartje, dat iemand ergens je wel ziet zitten Vorig jaar kan ik me nog herinneren dat ik naar iemand mailde, maar dat was niet anoniem, hij was getrouwd en hij heeft een restaurant (nee ik zeg niet waar en ook wie het is haha). Ik had hem een onnozele vraag gesteld over de nieuwe menukaart en dat het me wel leuk zou lijken om een keer bij hem in de zaak te proosten op Valentijn. Hij (ik noem hem even Jo) mailde me kort daarna terug met de vraag of hij mijn telefoonnummer wel mocht hebben en het leek hem een goed idee om wat te drinken samen, maar hij wilde dat niet in de zaak doen, omdat het daar te druk was (jaja). Onschuldig als ik ben gaf ik hem mijn 06. Niet lang daarna ging de telefoon en we planden een date bij mij thuis, omdat ik hem al langer kende, hij al tijden getrouwd is en ik niet het type ben die zomaar met jan en alleman naar bed ga.

Kort na het telefoongesprek belde hij me op mijn o6 toen ik op het werk was. Jo wou me zien, hij was in de buurt. Jemig, ik had net pauze gehad, hoe kon ik ongemerkt weg gaan? Met een smoes regelde ik dat ik toch even weg kon. Tot mijn schrik stond hij vlak voor mijn werk met een geblindeerde bolide te wachten. Als niemand mij maar zag instappen, slik! We sjeesden door de binnenstad, en dronken ergens romantisch koffie in een Turks koffiehuis. We kletsten overal over en op de een of andere manier viel ik gewoon voor hem, terwijl ik wist en weet dat hij getrouwd is en dat hij ook nog kinderen heeft en dat ik hem met rust moet laten. Daarna gaf hij mij een zoen en bracht me weer terug. Oh, ik was op slag verliefd. Niet lang daarna kwam hij bij mij thuis. We dronken champagne, dansten en kletsten, de avond vloog voorbij. Hij wilde bij mij blijven slapen, maar dat vond ik geen goed idee. Het maakte hem niet uit zei hij, want hij deed het wel vaker. Dat hij bij vrienden (jaja) bleef slapen en dan pas de volgende ochtend weer thuis kwam. Nou, niet bij mij! Natuurlijk twijfelde ik, maar het lag er zo dik boven op, ik zocht vriendschap en gezelligheid, liefde en hij wilde alleen maar sex. Teleurgesteld en boos droop hij af. Daarna had ik een tijdje niets meer van hem vernomen. Dan maar niet! Intussen bedacht ik een plannetje. Ik maakte een date met een andere jongen, die al tijden achter me aan hobbelde. We spraken af in zijn restaurant. Hoe slinkser kan een vrouw zijn? Ik reserveerde onder een valse naam en vroeg om een romantisch tafeltje bij het raam. Het werkte wel. Toen we aankwamen stond Jo geworteld aan de grond, verstijfd, maar hij probeerde niets te laten merken. Hij begeleidde ons naar het romantische tafeltje bij het raam en mijn date pakte steeds mijn hand beet, dus dat was helemaal gillen! Jo had het door volgens mij, na het eten kwam hij met een romantisch toetje voor twee aan. Wat heb ik inwendig gelachen! 

Na die date begon Jo weer te bellen, hij wilde me zien zei hij. En zo spraken we weer af bij mij thuis. Deze keer zou hij om 's avonds langs komen om 21.00 uur, maar om 22.30 was hij er nog niet! Get, daar hou ik dus absoluut niet van. Ik weet dat zijn restaurant open was en dat hij het druk had, maar zeg dan dat je om 23.00 uur pas langskomt als het restaurant gesloten is. Afijn, ik sms-te later dat ie niet meer hoefde te komen. Jo belde daarna weer een paar keer, maar ik liet hem even links liggen. We hebben elkaar daarna nog een paar keer gezien bij mij thuis, zelfs is hij nog een keer blijven slapen (wat vreselijk was, want hij sliep de hele nacht met zijn rug naar me toe en hij snurkte). De volgende ochtend zei hij: "nou ik bel je wel weer he" en weg was hij. Daarna heb ik hem nog een keer gezien met vrienden in het restaurant en sindsdien heb ik hem niet meer gesproken. Hij stelde zich zo aan in het restaurant met zijn eigen serveerster, het was om te lachen. Hij had niet eens een tafel voor ons gedekt en hij deed heel afstandelijk. Bij vertrek zei hij nog: "bel je me nog?" En dat heb ik dus nooit meer gedaan. Ok het is het beste zo. Ik kan het voor zijn vrouw en kinderen ook niet maken, maar ik weet zeker dat dit huwelijk geen lang leven is beschoren. Hij zegt zelf ook altijd: was ik maar nooit getrouwd, hij is bang om allimentatie te moeten betalen. Bang dat hij zijn kinderen niet meer zal zien, is dit nou een basis voor een gelukkig huwelijk? In het begin heb ik hem nog een paar keer benaderd, een kaartje met kerst, een kaartje voor zijn verjaardag. Het kwam maar van 1 kant en nu is het langzaam doodgebloed. Het ga je goed Jo, ik hoop dat je veel kaartjes zult krijgen van aanbidsters, dat het met je zaak goed loopt en dat je gelukkig mag worden in de toekomst!

Intussen mis ik je nog iedere dag, vraag ik me af hoe het met je gaat. Ik moet je uit mijn hoofd verbannen, maar het gaat niet. Jij was de enige die niet bang voor me was, voor een zelfstandige, eigenwijze vrouw. Jij was de enige die me door had, jij bent de enige die mijn hart heeft geraakt. Happy Valentine!

Jee, weer geen vrolijk verhaal zie ik haha!

Kan me nog herinneren iets van 17 jaar geleden, we zaten met zijn allen aan tafel toen mijn moeder vertelde dat ze een rare ziekte had. Ze maakte overdreven spastische bewegingen met haar handen. "Jullie moeder heeft de ziekte van Parkinson". Het werd even stil aan tafel, we keken elkaar vragend aan. De ziekte van wat? nooit van gehoord. Er waren boeken over, mensen die parkinson hebben, missen een stofje in hun hersenen (dopamine). Sommige mensen gaan overbewegen, maar sommige mensen krijgen spierverkrampingen (zoals wijlen Prins Claus). Mijn moeder had meer dat laatste. Er bestaat medicatie om vervelende verschijnselen te onderdrukken. Ze begon met hier en daar een pilletje sinemet en comtan, en nu is het zo 17 jaar later, dat ze om de twee uur twee pillen slikt. Van mijn moeder is niets meer over, een mensje van nog geen 38 kilo, kromgegroeid in haar rolstoel, bleek, tanden vallen uit haar mond. Het is moeilijk om 17 jaar in een notendop te beschrijven.

Mijn moeder L. was een lieve vrouw, niet op haar mondje gevallen, inventief, spontaan en altijd vrolijk. Ze heeft de slopende ziekte nooit geaccepteerd. Altijd, iedere dag, ieder uur, iedere minuut, iedere seconde heeft ze zich ertegen verzet. Het is een langzaam en tergend proces. Eerst af en toe spierstijfheid, dan langere periodes van niets kunnen doen (de zgn off-periode), niet meer kunnen lopen, gedragsveranderingen. Neurotisch en autoritair, aan zichzelf denkend, zich afzettend tegen alles en iedereen. En nu.. een zielig hoopje mens in een rolstoel die door het in-toxicatie proces (het lichaam vergiftigd zichzelf door de jarenlange medicatie) last heeft van continue hallucinaties. Ook daar krijgt ze weer drie pilletjes voor per dag en daardoor zijn we gekomen waar we nu zijn. Mijn moeder is niet meer. Langzaam heb ik afscheid genomen, stapje voor stapje, jaar voor jaar, ongemerkt. Nu is het moment daar dat ik haar niet meer kan bereiken, we zijn uit elkaar gegroeid, ik raak in paniek. Als ik nog wat wil weten over vroeger, of als we maar gewoon even  zouden kunnen kletsen over onnozele dingen. Tevergeefs. Ik hoor Christina Aguilera met Hurt op de radio zingen en ik krijg een brok in mijn keel. Hoe vaak heb ik tegen dat irritante gedrag van haar aangeschopt, tegen die vreselijke eigenwijze en autoritaire houding? Hoe vaak heb ik die rotziekte niet vervloekt?

Een stukje uit de tekst van Christina Aguilera:

Some days I feel broke inside but I won't admit
Sometimes I just wanna hide 'cause it's you I miss
And it's so hard to say goodbye
When it comes to these rules

If I had just one more day
I would tell you how much that I've missed you
Since you've been away

ok, mijn moeder leeft nog, maar zeg niet hoe!

Ik zal voor haar vechten, in ieder geval zal ik proberen om iemand te vinden om die vreselijke hallucinaties weg te nemen, zodat ze in ieder geval weer doet zoals ze voorheen ook deed. Zodat ze niet iedere dag vreemde mensen bij zich "thuis" heeft, geesten in de lamp (Aladin?), mensen van vroeger over de vloer, die er niet zijn! Hoe lang zal het duren dat is de vraag, hoe lang nog, hoe lang. We zijn allemaal ten einde raad, uitgeput, gesloopt. Vooral de laatste 5 jaar is het proces versneld, ieder jaar denk je: dit zal wel de laatste kerst zijn zo met zijn allen aan het kerstdiner. En iedere keer komt er weer een jaartje bij.

Wist je dat in de toekomst 44,7 procent mensen kans hebben om Parkinson te krijgen?? Mijn maag draait zich om. Mohammed Ali en Michael J. Fox hebben de ziekte ook. Het schijnt ook erfelijk te zijn. Ik wil het niet weten. Nog niet!

Mam, ik heb je nu alweer twee weken niet gesproken. Ik kan het even niet opbrengen om je op te zoeken, je beschuldigt mij en de anderen van de ergste dingen, maar ik weet dat het komt door die hallucinaties en door de closapine. Het verschil tussen werkelijkheid en fictie bestaat bij jou niet meer. . Praten met je kan niet meer, mam ik mis je zo. Binnekort ben je jarig. Zal je dat nog meemaken? Niemand weet het. In ieder geval weet ik wel welk nummer je vast op je begrafenis wil horen, die van Christina Aguilera. Enne... de witte postduiven regel ik ook hoor mams.  Slik.